როგორ აღვიქვამთ სამყაროს

ანუ რეპრეზენტატიული სისტემები

დასაწყისისათვის დავსვამ კითხვას:

როგორ აღიქვამ სამყაროს?

(პაუზა)

(პაუზა)

(პაუზა)

სანამ სიტყვიერად პასუხს გასცემდე კითხვას, დააკვირდი:

როცა ამ კითხვაზე ფიქრობდი, რა სურათი ამოტივტივდა შენს შინაგან ეკრანზე?

ანდა

რა გაიგონე?

ანდა

რა იგრძენი?

კიდევ ერთხელ:

როგორ აღიქვამ სამყაროს?

(პაუზა)

(პაუზა)

(პაუზა)

რა დაინახე?

რა გაიგონე?

რა იგრძენი?

გილოცავ! იმისად მიხედვით, თუ აღქმის რომელი ფილტრი გამოიყენე, უკვე იცი, რომელია შენი წამყვანი რეპრეზენტატიული სისტემა, რომელიც, რა თქმა უნდა განსხვავდება გარშემომყოფთა აღქმის სისტემისგან.

“საიდუმლოს” გაგიმხელ და გეტყვი, რომ არსებობს სამი ძირითადი რეპრეზენტატიული სისტემა, ანუ გარე სამყაროს აღქმის ფილტრები: მხედველობა, სმენა, შეგრძნება.

უფრო ზუსტად, რეპრეზენტატიული სისტემა არის უწინ მიღებული ინფორმაციის დამუშავების, შენახვისა და აღწარმოების უპირატესი მეთოდი. ძირითადი რეპრეზენტატიული სისტემებია: ვიზუალური  (ანუ “ვხედავ”), აუდიალური (“მესმის“) და კინესთეტიკური (“ვგრძნობ“).

ვიზუალური ძირითადად, ემყარება ვიზუალურ ხატებებს;

აუდიალური – სმენითს;

აუდიალურ-ტონალური გამოარჩევს უპირატესად, ბგერებსა და ტონალურ თანმიმდევრობას;

აუდიალურ-დიგიტალური კი – სიმბოლოებს (სიტყვებს);

კინესთეტიკური – შეგრძნებებს.

დიგიტალური (ანუ დისკრეტული) სისტემა ეყრდნობა დანარჩენი სისტემების სიგნალთა ლოგიკურ გააზრებას.

აქვე გეტყვი, რომ ადამიანთა უმეტესი ნაწილი ვიზუალური ან კინესთეტიკია, აუდიალები გაცილებით იშვიათად გვხვდებიან და ძირითადად, მუსიკოსები არიან.

იშვიათად გვხვდებიან დიგიტალებიც. ისინი, ძირითადად, ფინანსისტები და მათემატიკოსები არიან.

თუ პარტნიორთან (ნებისმიერთან) ურთიერთობისას მის სამივე ძირითად რეპრეზენტატიულ სისტემას მიმართავ – ანუ როცა ის თითქოსდა ხედავს იმას, რისი ჩვენებაც გინდა, ესმის ის, რასაც ეუბნები, პრაქტიკულად გრძნობს იმას, რისი “მიწოდებაც” გინდა, ძალიან დამაჯერებელი ხდები!

ალბათ დაგებადა კითხვა: როგორ უნდა მივხვდე, რომელი რეპრეზენტატიული სისტემაა წამყვანი იმ ადამიანისათვის, რომელზე ზეგავლენის მოხდენასაც ვცდილობ?

პასუხი: არჩევანის შემთხვევაში ადამიანები ხშირად იყენებენ იმ სიტყვებს, რომლებიც მათ წამყვან სისტემას შეესაბამება.

ვიზუალი: ” ნათელია, რომ…”; “ჩემი პოზიცია ასეთია”; ” ვხედავ, რომ…” და ა. შ.

აუდიალი: “სიმართლესავით ჟღერს…”; “კარგად მესმის თქვენი”; “ახლავე აგიხსნით” და ა.შ

კინესთეტიკი: “ვგრძნობ, რომ მართალი ხართ…”; “თქვენს სიტყვებში წყენა იგრძნობა…”

დიგიტალი: “ვფიქრობ, მართალი ხართ.

ამ სენსორულ-განმსაზღვრელ სიტყვებს: ზედსართავებს, ზმნებსა და ზმნიზედებს – პრედიკატები ეწოდება.

შესაძლოა ფიქრობ: ნეტავ რაში მჭირდება ეს?

პასუხი: თუ ეს იცი, კომუნიკაციაში უპირატესობა შენს მხარეზეა.

ალბათ შეგინიშნავს, რომ ამა თუ იმ ვითარებაში ადამიანს რაღაცას ეუბნები, მას კი შენი არ ესმის!

ეს იმიტომ, რომ თქვენ “სხვადასხვა” ენაზე ლაპარაკობთ – თქვენი წამყვანი რეპრეზენტატიული სისტემები განსხვავებულია.

თუ ყურადღებით წაიკითხე ზემო წინადადება, მიაქცევდი ყურადღებას, რომ იქ ორი პრედიკატია გამოყენებული: “ეუბნები” და “ესმის“.

ორივე პრედიკატი აუდიალურ სისტემას შეესაბამება.

(გაგრძელება აუცილებლად იქნება)